La Retbutiko
FEL, ĉiam io nova! Por skribi al ni
Indekso
Aktualaj kaj novaj temojĈefa FEL-indekso
Retbutiko
Eldonoj
Ekspedmanieroj
Via konto
Kiel pagi?
La IBAN-sistemo
Kreditkartoj
Adresŝanĝoj
Privilegiaj klientoj

Marina ĉe la limo

  • Verkinto: Sten Johansson
  • Haveblo: En stoko
  • Formoj: libro glubindita €17.70
  • Priskribo: Romano verkita originale en Esperanto: Marina vivas kun sia edzino Helle kaj la du adoptitaj gefiloj, Letti kaj Tom, en Malmö, granda urbo tute en la sudo de Svedio. Ili estas moderna familio, kies kunvivadon minacas pluraj eventoj: personaj, emociaj, sociaj kaj eĉ politikaj. Ĉiu ano de la kvarkapa familio reagas alimaniere al la komplikiĝoj kaj danĝeroj, kaj Marina, la centra figuro de la libro, estas devigata analizi siajn rilatojn kun la tri aliaj ...
    Ĉi tiu romano ne ŝvebas ie en fikcia mondo. Oni re­trovos en ĝi poli­tikajn okazintaĵojn svedajn, eŭropajn kaj tutmondajn de antaŭ ne tro longa tempo. Kelkaj el ili ŝajnas tuŝi la vivon de la protagonistoj, sed la aŭtoro metas la psikologiajn, inter­familianajn kaj sociajn aspektojn en la centron de sia rakontado.
  • Paĝoj: 232
  • Larĝo: 140 mm
  • Alto: 220 mm
  • Eldonjaro: 2018
  • Pezo: 313 g
  • ISBN: 978-1-59569-372-3
  • Recenzo:
    • Marina: En tiu romano Sten Johansson skizas bildon pri Svedio en la 70-aj jaroj de la lasta jarcento ĝis la nuno. Temas inter alie pri libereco, amo, simple: pri vivo de relative normalaj homoj.
      La nomo de la romano estas Marina, fakte ĝi ankaŭ povus esti Marina kaj Tomaso, ĉar laŭ mi ambaŭ egale ĉefrolulas en la libro. Ĝi estas tre leginda romano, ankaŭ rekomendinda por komencantoj, ĉar la stilo de Johansson estas tre flua. (Katinjo - Internacia Esperanto-Sumoo Septembro 2015)
    • Marina kaj la limo: Marina ĉe la limo de Sten Johansson estas impona libro, kiu ŝokas min. Temas pri du svedaj edzinoj, kiuj adoptis du brazilajn infanojn. La knabo nomas Brazilon "feklando", ne akceptas la patrinojn kiel patrinojn, li ege malestimas ilin. Li implikiĝas en populismajn, patriotismajn rondojn. Tiu temo kompreneble ne nur estas grava en Svedujo, sed venenas la tutan Eŭropon, aŭ eĉ pli grave, la tutan mondon.
      Nepre rekomendinda, ankaŭ por relative komencentoj, ĉar Johansson verkas en bona, komprenebla stilo. (Katinjo (Nederlando) - Internacia Esperanto-Sumoo Septembro 2018)
    • Marina, la libro de Sten Johanssen multe plaĉis al mi : pro la flua stilo kaj la rakonto mem. La aŭtoro priskribas, en la sepdekaj jaroj, la vivon de du svedoj alterne en sinsekvaj ĉapitroj, ne ĉiam kronologie. Tio surprizas ĉe la unua ĉapitro kaj povas ĝeni iomete sed, oni tre rapide alkutimiĝas al tiu sistemo. Oni sekvas ilin laŭlonge de ilia vivo, ekde la junaĝo ĝis plenkresko kaj plu, esplorante kiel la socia medio kaj la familio edukis ilin. (Martine (Francio) - Internacia Esperanto-Sumoo Novembro 2017)
    • De Alteo (Francio): Marina ĉe la limo
  • Pritakso
Retmesaĝo de novaj
FEL ĉe Facebook
FEL ĉe Twitter

Marina ĉe la limo


Novembro 2018
esperanto-sumoo.pl/recenzonov2018.html -
La rolantoj estas malpli multnombraj ol en la antaŭa libro Marina: la sveda Marina, ŝia dana edzino Helle, la du adoptitaj gefiloj: Tom (Anton) kaj Letti (Leticia). Apenaŭ estas citita la antaŭa generacio. Jen Tomas, la pacperanto (tiun rolon havis la plenkreskulino Marina antaŭe). Unu el liaj du filinoj: Moa. Membroj de la Norda Fronto (naziaj junuloj).
Ankaŭ la sinteno de Marina ne estas sama: en la unua libro, ŝi kvietigis Tomason, en tiu ĉi, ŝi estas ĉiam turmentita (pri la amrilato, kaj ĉefe pro Anton.)
Dum okazinta proceso la defend-argumentoj de la advokatoj ŝajnas al mi tre simplaj, la sinteno de la suspektatoj en la tribunalo, tute neverŝajna.
Estas skribite ke tiu romano povas esti legata tute sendepende de la antaŭa. Tio devigas la verkiston fari oftajn aludojn al la pasinteco por klarigi la sintenon de diversaj rolantoj.
La etoso plej ofte estas tre griza, ĉefe pro la sinteno de Anton kaj la zorgoj de Marina. Helle ne estas tre simpatia. Ŝi provas eduki Antonon per admoneston, sed eskapas el la problemoj: "ŝi legas danan leĝeran romanon de Hanne-Vibeke Holst […] Ni prefere donu prioritaton al ni mem. […] Marina rigardas ŝin. Kiel ŝi povas esti tiel indiferenta?".
Pri kiu limo temas? Ne kiel ĉe Marjorie Boulton (Virino ĉe la landlimo) pri interlanda limo, kvankam la familio loĝas en Malmö, kaj Helle ĉiutage veturas al Kopenhago kaj aliflanke "vere transiris ĉiujn limojn". Sed ĉefe pri la limo de tio, kio estas nervoze eltenebla por Marina.
Anton, kiu naskiĝis en Brazilo de brazilanino, ripetas ke li estas svedo, kaj ke la aliaj rasoj estas forĵetindaj fekaĵoj. Li adoptas rasistan sintenon eĉ rilate sian duonfratinon, pli brunhaŭtan. Li abomenas la eksterlandanojn, la enmingrintojn, la samseksemulojn, la nearjanojn. Li malpermesas al siaj patrinoj eniri lian ĉambron kaj li algluis sur ties vando: REKONKERU LA PATRUJON! PURIGU LA NACION DE LA NIGRA FEĈO! "Feministoj estas nenaturaj. La virinoj naskaj, do ili zorgu pri la infanoj kaj la hejmo. Tio estas laŭ la naturo. Tiel faras la bestoj."
La romano aludas multe da nuntempaj eventoj: la olimipiajn ludojn en Rio-de-Ĵanejro, la dekkvarjarajn norvegajn ĝemelajn kantistojn Marcus kaj Marinus, la atencon faritan de Anders Breivik en Oslo kaj sur la insulo Utoya en 2011, tiujn en Nico, Berlino, Londono kaj Stokholmo.
Jen svedaj kutimoj: studsistemo por eniri universitaton, deviga alternativa puno, ekzemple per servo en la kafeja artmuzeo (sub la respondeco de desegnista iranino, kaj danke al tiu persona kontakto, la sinteno de Anton komencas evolui). Nomadlernejoj por laponoj kaj eskimoj.
La fino estas malfermita. La stilo, la dialogoj, ege simplaj. Ne temas pri grandioza verko, sed facile legebla. Denove problemo pri: ĉu familio povas resti longe stabila? Kiel agrabla junulo povas esti allogata de naziismo? Kiel pritrakti lin?

Alteo (Francio)

Pritakso

Steloj:
FEL-kodo Pasvorto (pasvorto forgesita)

Ne pli ol 250 signoj. Eblas uzi iksojn por E-literoj. Se vi faris eraron, pritaksu denove. La malnova versio estos viŝita.